Akide şekeri, Osmanlı İmparatorluğu'nun en köklü şekerleme geleneklerinden birini temsil eder. Adını Arapça "ahid" (söz, bağlılık) kelimesinden alan akide şekeri, yeniçerilere sadakat nişanesi olarak dağıtılırdı. Padişah değişikliklerinde veya önemli devlet olaylarında yeniçerilere akide şekeri ikram edilmesi, askerî sadakatin tatlı bir sembolüydü. Bu gelenek, akide şekerinin Türk kültüründeki derin köklerini ortaya koymaktadır.
Geleneksel akide şekeri üretimi, şeker ve suyun kaynatılmasıyla başlar. Kaynayan şeker karışımı belirli bir kıvama ulaştığında mermer tezgaha dökülür ve ustalar tarafından elle çekilerek şekillendirilir. Çekme işlemi sırasında şekerin içine hava girer ve karakteristik sert ama ağızda eriyebilen dokusu oluşur. Geleneksel lezzetler arasında tarçınlı, naneli, karanfilli ve limonlu çeşitler öne çıkar. Üretimde doğal renklendiriciler ve tatlandırıcılar kullanılması, akide şekerinin sağlıklı bir atıştırmalık olarak öne çıkmasını sağlar.
Günümüzde akide şekeri, geleneksel formunun yanı sıra modern yorumlarla da üretilmektedir. Meyve özlü, ballı, propolis katkılı ve vitamin takviyeli çeşitler, sağlık bilincinin arttığı dönemde büyük ilgi görmektedir. El yapımı butik akide şekerleri, özellikle hediyelik ürünlerde popülerlik kazanmıştır. Renkli ve şekilli akide şekerleri, çocukların favorisi olmaya devam etmektedir.
Akide şekeri, Türk bayram geleneklerinin vazgeçilmez bir parçasıdır. Ramazan ve Kurban bayramlarında kapı kapı dolaşan çocuklara akide şekeri dağıtmak, nesiller boyu süregelen bir gelenektir. Düğünlerde, sünnet törenlerinde ve doğum kutlamalarında ikram edilen akide şekeri, mutlu anların tatlı bir hatırası olarak hafızalarda yer eder. Serin ve kuru ortamda, hava geçirmez kaplarda saklandığında akide şekeri aylarca bozulmadan kalabilir.